ПОЭЗИ


ХЕТÆГКАТЫ КЪОСТА

УЫРЫССАГАУ ФЫСТ ÆМДЗÆВГÆТÆ




ДА, Я УЖ СТАР...

ЗÆРОНД  ДÆН  ÆЗ…


Да, я уж стар... Ты смотришь боязливо
На впалые глаза, на борозды морщин...
Мой стан рисуется в отрепьях некрасиво,
Немало в волосах растрепанных седин.
Могила для меня — небес желанный дар...
         Да, я уж стар...

Но ты пойми,— я в пору малолетства
Жестоко был лишен капризною судьбой
Священной радости ликующего детства:
Играть под звуки песни матери родной...
Но что судьбы слепой безжалостный удар!
         Да, я уж стар...

Но знай, как я, безумно расточая
Цвет юности в пыли научных мелочей,
Провел ее, как сон, людей и жизнь не зная,
Не встретив никогда сочувственных очей,
Не ведая любви волшебных грез и чар...
         Да, я уж стар!..

Но ты пойми, как целый век напрасно
Вокруг себя друзей и братьев я искал,
Как в одиночестве изныла грудь безгласно,
Как, жизни не вкусив, я жить уж перестал;
И смерти лишь прошу теперь у неба в дар...
         Да, я уж стар!..

Да, я уж стар!.. Ты смотришь боязливо
На впалые глаза, на борозды морщин...
Мой стан рисуется в лохмотьях некрасиво,
Немало в волосах растрепанных седин...
Могила для меня — бесспорно лучший дар!
         Да, я уж стар!..

1886 


Зæронд дæн æз... Ды тарстхуызæй нымдзаст дæ
Мæ къуырф цæстытæм, русты 'нцъылдтæм ныр...
Мæ бызгъуырты дæм тынг фыдуынд фæкастæн,
Мæ сæры хъуын фæурсытæ чысыл.
Æрвон лæвар мын — ингæны хъæбыс...
         Зæронд дæн æз...

Фæлæ ды зон, — мæ хивæнд амонд сонтæй
Æгъатыр, карзæй бафхæрдта уæд мæн:
Нæ федтон æз æвзонджы цины бонтæ,
Мæ мады заргæ — 'хцон æмæ фæлмæн.
Мæ хъысмæт мын куыд басаста мæ ныфс!
         Зæронд дæн æз!..

Фæлæ йæ зон, æнцойад мын нæ дæтты
Мæ ахуырыл дзæгъæлы сæфт рæстæг.
Уый уыд фынау, нæ зыдтон цард, æмбæлтты,
Хæлар лæгау мæм ничи уыд хæстæг.
Нæ зыдтон уарзт, йæ бæллицты рæхыс,
         Зæронд дæн æз!..

Фæлæ йæ зон, æнæхъæн æнус уæгъды
Фæцагуырдтон хæлæртты, 'мгæртты æз.
Мæ уд æмырæй, иунæгæй унæргъы,
Цы федтон цардæй, у мæрдон мæ хуыз.
Хуыцау, мæлæт, дæхæдæг мæ уыныс,
         Зæронд дæн æз!..

Зæронд дæн æз!.. Ды тарстхуызæй нымдзаст дæ
Мæ къуырф цæстытæм, русты 'нцъылдтæм ныр...
Мæ бызгъуырты дæм тынг фыдуынд фæкастæн,
Мæ сæры хъуын фæурсытæ чысыл.
Хуыздæр лæвар мын — ингæны хъæбыс,
         Зæронд дæн æз!..

 * Сæргæндты сыфмæ *